اصل ۲۲ قانون اساسی تصریح دارد که «حیثیت، جان، مال، حقوق، مسکن و شغل اشخاص از تعرض مصون است.» اما کارگر ایرانی با «قرارداد سفید» نه امنیت شغلی دارد و نه مصونیت از تعرض. این قرارداد، نقض آشکار اصل برابری حقوقی و انسانی است؛ زیرا کارگر را از حقوق ابتدایی خود تهی میکند.
ماده ۲۳ اعلامیه جهانی حقوق بشر تأکید میکند که «همه حق دارند از شرایط منصفانه و رضایتبخش کار بهرهمند شوند و در برابر بیکاری حمایت گردند.» در ایران اما قراردادهای سفید، ابزاری برای فرار از قانون و تحمیل سکوت است. کارگر اگر اعتراض کند، اخراج میشود؛ اگر بماند، در بیعدالتی فرسوده میشود.
تحلیل فلسفی
عدالت، در اندیشه فلاسفهای چون جان رالز و کانت، بر برابری فرصتها و احترام به کرامت انسانی استوار است. اما در نظام اقتصادی کنونی ایران، قدرت در دست کارفرما متمرکز است و کارگر بیصدا، تماشاگر سرنوشت خویش است. سکوت او اجباری است، نه رضایتمندانه.
پیامد اجتماعی
هر قرارداد سفید، نه فقط بر فرد، بلکه بر خانواده و جامعه اثر میگذارد. وقتی کارگر در بیعدالتی فرسوده میشود، اعتماد به نهادهای اجتماعی و قانون از بین میرود. تنها راه بازگشت عدالت، تضمین امنیت شغلی، قراردادهای شفاف و امکان دفاع قانونی واقعی برای کارگران است.
#کارگران #حقوق_بشر #MahsaAmini #مهساامینی #vvmiran @baschariyat #کانون_دفاع_از_حقوق_بشر
