زندگی در «عصر اطلاعات» یعنی مردم بتوانند آزادانه به دانش، ارتباطات، آموزش، اخبار و جهان دیجیتال دسترسی داشته باشند.
اما وقتی اینترنت محدود است، دسترسیها قطع و وصل میشود،
پلتفرمها فیلتر میشوند، هزینهها بالاست و ارتباط شهروند با جهان بیرون پیوسته کنترل میشود،
هیچ پرتاب ماهوارهای نمیتواند این شکاف را پنهان کند.
پیشرفت واقعی زمانی است که مردم احساس امنیت، احترام و مشارکت داشته باشند،
نه وقتی که تنها «دستاوردهای نمایشی» در رسانهها تکرار شود.
از منظر حقوق بشر و حقوق اساسی،
دسترسی آزاد به اطلاعات و اینترنت، تنها یک «امکانات لوکس» نیست؛
حق بنیادین شهروندی است.
حق آموزش، حق آگاهی، حق مشارکت اجتماعی،
حق ارتباط با جهان و حتی حق دفاع از خود در برابر بیعدالتی
بدون دسترسی واقعی به اطلاعات ممکن نیست.
وقتی انسان از این حق محروم میشود،
تحقیر، سرخوردگی و احساس بیارزشی اجتماعی گسترش مییابد.
قانون اساسی ایران بر کرامت انسان، عدالت اجتماعی و تأمین حقوق ملت تأکید دارد
و اعلامیه جهانی حقوق بشر نیز بر حق دسترسی آزاد به اطلاعات، آزادی بیان
و حق بهرهمندی از پیشرفتهای علمی و فناوری برای همه تأکید میکند.
اگر فناوری تنها برای نمایش قدرت و تبلیغات استفاده شود،
اما سهم مردم از آن «محدودیت»، «سانسور» و «نابرابری دیجیتال» باشد،
نه تنها پیشرفتی رخ نداده، بلکه حقوق انسانی نیز قربانی شده است.
این سخنان در حقیقت یادآوری یک مطالبه عمومی است:
اگر قرار است از پیشرفت سخن بگوییم،
باید از زندگی مردم، آزادی ارتباطات،
عدالت دیجیتال و احترام به کرامت انسان سخن بگوییم.
جامعهای که به جای بستن راهها، افقها را باز کند،
نه تنها پیشرفتهتر، بلکه انسانیتر خواهد بود.
پیشرفت، نه در پرتابهای پر سر و صدا،
بلکه در گشودن راههای خاموشی است که به زندگی مردم نور میدهد.
#مهساامینی #MahsaAmini #vvmiran @baschariyat
