خانهای که فقط یک ساختمان نبود
خانه «امینلشکر» مانند بسیاری از بناهای تاریخی ایران تنها دیوار و آجر نیست؛
بخشی از حافظه جمعی مردم، هویت شهری و روایت تاریخی یک سرزمین است.
تخریب چنین بناهایی به معنای حذف بخشی از تاریخ و فرهنگ مردم است؛
همان مردمی که حق دارند گذشته خود را ببینند، لمس کنند و به نسلهای بعد منتقل نمایند.
میراث فرهنگی و پیوند آن با حقوق بشر
مطابق اصول حقوق بشر و همچنین اشارههای ضمنی در اعلامیه جهانی حقوق بشر،
دولتها موظف به حفاظت از میراث فرهنگی، هویت تاریخی و حقوق فرهنگی شهروندان هستند.
وقتی تصمیمی بدون مشارکت مردم گرفته میشود و در آن منافع اقتصادی بر حقوق عمومی
و ارزش فرهنگی غلبه پیدا میکند، در واقع یکی از حقوق انسانی شهروندان نادیده گرفته میشود:
حق دسترسی به فرهنگ، هویت و تاریخ.
ایران، قانون و مسئولیتها
قوانین داخلی ایران نیز بر حفاظت از آثار تاریخی و هویت فرهنگی تأکید دارند.
با این حال، تجربه نشان داده است که بسیاری از خانهها، بافتهای قدیمی و بناهای تاریخی
یا تخریب شدهاند یا در معرض نابودی قرار گرفتهاند.
توقف تخریب خانه امینلشکر، اگرچه قدمی مثبت است، اما باید به فرصتی برای اصلاح سیاستها،
شفافیت بیشتر، مشارکت واقعی شهروندان و احترام عملی به حقوق فرهنگی تبدیل شود.
امروز توقف؛ فردا حفاظت
این خبر، امیدبخش است؛ اما کافی نیست.
جامعه، فعالان مدنی و رسانهها باید همچنان مطالبهگر بمانند تا این توقف
به تصمیمی پایدار، قانونی و محترم به حقوق مردم و میراث تاریخی کشور تبدیل شود.
میراث فرهنگی فقط گذشته ما نیست؛ پایهای برای ساختن آیندهای انسانیتر، آگاهتر
و آزادتر است. جامعهای که تاریخش را حفظ میکند، عزت و هویت خود را نیز حفظ کرده است.
#مهساامینی #vvmiran @baschariyat #MahsaAmini
