فرو ریختن سقف و فروریختن عدالت آموزشی؛ ضربه مغزی یک دانشجو در دانشگاه یزد
حادثهای تلخ در دانشگاه یزد بار دیگر نشان داد که بحران فرسودگی زیرساختهای آموزشی در ایران تنها مسئلهای فنی نیست، بلکه بازتابی از بیتوجهی عمیق به «حق ایمنی و کرامت انسانی» در محیطهای دانشگاهی است.
در روز چهارشنبه ۷ آبانماه، مبینا حمصیان، دانشجوی رشته معماری دانشکده هنر و معماری دانشگاه یزد، حین انجام تمرین درس عملی در یکی از خانههای سنتی این شهر بر اثر ریزش سقف دچار ضربه مغزی شد.
این حادثه، نه صرفاً رویدادی تصادفی، بلکه نمادی از وضعیت نگرانکنندهی زیرساختهای آموزشی و فقدان نظارت ایمنی در دانشگاههای کشور است. وقتی دانشجو در محیط آموزشی به جای امنیت و امکانات، با خطر مرگ و جراحت مواجه میشود، باید پرسید که در نظام آموزشی ایران، ارزش جان انسان تا چه حد مورد احترام است؟
مطابق با ماده ۲۲ اعلامیه جهانی حقوق بشر، هر فرد حق دارد از امنیت اجتماعی و شرایطی بهرهمند شود که کرامت انسانی او حفظ گردد. با این حال، وقوع چنین حوادثی نشان میدهد که در جمهوری اسلامی ایران، نه تنها این حقوق پایهای رعایت نمیشود، بلکه دانشجویان نیز به قربانیان غفلت ساختاری بدل شدهاند.
از سوی دیگر، اصل ۳۰ قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران دولت را موظف به تأمین آموزش رایگان و امن برای همه شهروندان کرده است. اما در عمل، دانشگاهها با کمبود بودجه، نبود استانداردهای ایمنی، و بیتوجهی مدیران روبهرو هستند؛ شرایطی که هر روز جان دانشجویان را تهدید میکند.
حادثه مبینا حمصیان باید هشداری باشد برای بازنگری در سیاستهای آموزشی و عمرانی دانشگاهها. تا زمانی که دانشگاه در ایران نه جای اندیشه، بلکه محل خطر و ناامنی باشد، نمیتوان از جامعهای سخن گفت که در مسیر رشد و آگاهی گام برمیدارد.
