فشار نمره و سلب کرامت انسانی
مدرسه باید پناهگاهی برای رشد اندیشه باشد، نه کارخانهای برای تولید اعداد. اما در واقعیت، نمره به ابزاری برای قضاوت شخصیت دانشآموز تبدیل شده است. در بسیاری از مدارس ایران، ارزش دانشآموز با عددی روی برگه سنجیده میشود؛ عددی که نه تفکر، نه احساس، و نه خلاقیت را بازتاب میدهد.
این پدیده، نقض آشکار ماده ۲۶ «اعلامیه جهانی حقوق بشر» است که تأکید میکند آموزش باید در جهت شکوفایی شخصیت انسانی و تقویت احترام به حقوق بشر باشد.
روانِ خستهٔ نسلی که از کودکی ترسیده است
اضطراب امتحان فقط یک استرس ساده نیست، بلکه نشانهای از خشونت پنهان در نظام آموزشی است؛ خشونتی که با کلمات، مقایسهها، و سرزنشها اعمال میشود.
کودکانی که هر روز میشنوند «اگر بیست نگیری، دیگر دوستت ندارم»، قربانی خشونتی هستند که هیچ دادگاهی آن را بررسی نمیکند.
این فشار مداوم، سلامت روانی آنان را تهدید کرده و توانایی تصمیمگیری مستقل را از بین میبرد.
قانون اساسی و مسئولیت دولت در تضمین سلامت آموزشی
اصل سوم و سیام قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران دولت را موظف میداند که آموزش رایگان و همهجانبه را فراهم کند.
اما آموزش زمانی عادلانه است که با سلامت روان همراه باشد. نظام آموزشی که بر ترس و رقابت ناسالم استوار است، نهتنها عدالت آموزشی را نقض میکند بلکه سلامت اجتماعی را نیز تهدید مینماید.
کودکانی که از ترس اشتباه زندگی میکنند، در آینده شهروندانی خواهند بود که از آزادی اندیشه میهراسند.
از نمره تا انسانیت؛ گمشدهٔ آموزش در ایران
نمره نباید معیار انسانیت باشد. آموزش باید انسانساز باشد نه نمرهساز. هر نمرهٔ پایین نباید نشانهٔ شکست، و هر بیستی نشانهٔ پیروزی باشد.
هدفِ آموزش، پرورش ذهنی آزاد، اخلاقی و خلاق است، نه تولید ذهنهایی مطیع و مضطرب.
آیندهٔ این سرزمین، نه با حفظ فرمولها، بلکه با تربیت انسانهایی آزاد و اندیشمند ساخته میشود.
در این چرخهٔ ناعادلانه، کودک قربانی ساختاری است که از او عدد میسازد. شاید وقت آن رسیده که بهجای پرسیدن «چند گرفتی؟»، بپرسیم: «چه آموختی؟».
#مهساامینی #MahsaAmini #vvmiran @baschariyat
