زیرساخت، فقط بتن و فولاد نیست
حمله به فولاد خوزستان و فولاد اصفهان، صرفاً تخریب یک واحد صنعتی نیست؛
این حمله، ضربهای مستقیم به زندگی هزاران کارگر، خانوادههایشان و امنیت اجتماعی است.
وقتی کارخانه خاموش میشود، فقط کوره سرد نمیشود،
سفرهها سرد میشوند.
دروغ بزرگ «ما با مردم کاری نداریم»
سالهاست که قدرتهای مهاجم تکرار میکنند: «هدف ما مردم نیستند».
اما واقعیت میدانی چیز دیگری میگوید.
هدفگرفتن مراکز تولید دارو، انستیتوهای درمانی و صنایع مادر،
یعنی نشانهرفتن مستقیم جان بیماران، کارگران و کودکان.
این نه خطای جنگی، که انتخاب آگاهانه است.
کارگر؛ قربانی خاموش جنگها
کارگران نه سلاح دارند، نه پناهگاه.
آنها میان شیفت کاری و آژیر خطر، تنها یک انتخاب دارند:
یا بمانند و جان بدهند، یا بروند و نانشان قطع شود.
وقتی کارگران در واحدهای صنعتی به خاک و خون کشیده میشوند،
سکوت جهان، همدستی با جنایت است.
حقوق بینالملل؛ متنی روی کاغذ یا تعهدی انسانی؟
بر اساس کنوانسیونهای بینالمللی،
حمله به زیرساختهای غیرنظامی و مراکز حیاتی مردم ممنوع است.
اما پرسش تلخ اینجاست:
وقتی ناقضان این قوانین خود را فراتر از پاسخگویی میدانند،
حقوق بشر به چه پناهگاهی باید پناه ببرد؟
مسئولیت دولتها و نهادهای جهانی
امروز، بیش از هر زمان، نیاز به اقدام فوری وجود دارد:
نامه، بیانیه، شکایت رسمی و فراخوان به نهادهای بینالمللی کار و حقوق بشر.
شهادت کارگران، تخریب مراکز درمانی و نابودی معیشت مردم
باید در حافظه جهانی ثبت شود،
نه اینکه زیر آوار خبرهای زودگذر دفن گردد.
جمعبندی
حمله به کارخانه و داروخانه،
حمله به سیاست نیست؛
حمله به انسان است.
و هر انسانی که در برابر این جنایت سکوت کند،
روزی باید پاسخ دهد که چرا،
وقتی نان و جان مردم هدف قرار گرفت،
او تماشاگر ماند.
#نه_به_جنگ #حقوق_کارگران #حمایت_از_غیرنظامیان #حقوق_بشر
#مهساامینی #MahsaAmini #vvmiran @baschariyat
