سوگ نامه ای دکتر علی عباس زُرقچیان

سوگ‌نامه‌ای برای دکتر علی عباس زُرقچیان

او استاد بود، نه در کلاس، که در اخلاق. دانشمندی که معماری را تنها با خط و زاویه نیاموخت، بلکه با کرامت انسان معنا کرد. دی‌ماه ۱۴۰۴، گلوله‌ای، دانشی شصت‌ساله را نشانه رفت؛ نه به جرم اسلحه، که به جرم ایستادن.

دانش، وقتی به جرم تبدیل می‌شود

دکتر علی عباس زُرقچیان، ۶۰ ساله، دارای دکترای معماری کامپیوتر از دانشگاه امیرکبیر و پسادکترا از علم و صنعت، نه در میدان جنگ، که در خیابان‌های اعتراض، در دی‌ماه۱۴۰۴ با شلیک گلوله کشته شد.

در سرزمینی که علم باید پناه باشد، دانشمند نیز هدف می‌شود. و این، نشانهٔ فروپاشی پیوند میان دولت و حق حیات است.

حق حیات؛ اصلی که زیر پا گذاشته شد

بر اساس ماده ۳ اعلامیه جهانی حقوق بشر، «هر کس حق زندگی، آزادی و امنیت شخصی دارد.» اما در دی ماه ۱۴۰۴، خیابان‌های ایران به صحنهٔ تعلیق این حق بدل شد.

قتل معترضان، بدون محاکمه، بدون پاسخ‌گویی، نقض آشکار اصول بنیادین حقوق بشر و حتی قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران است.

دی‌ماه؛ ماهی که فراموش نمی‌شود

دی‌ماه فقط یک ماه نیست؛ حافظه‌ای است خونین. فصل نام‌هایی که به پرونده بدل نشدند و خانواده‌هایی که عدالت را فقط در سوگ جست‌وجو می‌کنند.

یاد دکتر زُرقی‌چیان، یادآور این حقیقت تلخ است که سرکوب، حتی دانش را هم تحمل نمی‌کند.

یادشان، سند اتهام ماست

ما می‌نویسیم، نه برای مرثیه، بلکه برای ثبت حقیقت. زیرا فراموشی، آخرین گلولهٔ استبداد است.

یاد و نامش در راه آزادی جاودانه باد

---

#دی_ماه_فراموش_نمی‌شود #اعدام_و_سرکوب #حق_حیات #دانش_در_برابر_گلوله #مهساامینی #MahsaAmini #vvmiran @baschariyat #کانون_دفاع_از_حقوق_بشر