بدنِ فرسوده در برابر سازوکار بیرحم حبس
بر اساس گزارشهای منتشرشده، وضعیت جسمی پروین میراسان در ماههای اخیر
بهطور چشمگیری رو به وخامت گذاشته است؛
مشکلات قلبی، دردهای شدید مفصلی، لرزش، اختلال در تعادل،
دیابت و چسبندگی روده تنها بخشی از بیماریهایی است
که زندگی روزمره او را به مبارزهای دائمی بدل کردهاند.
در چنین شرایطی، ادامه نگهداری او در زندان نه «اجرای عدالت»،
بلکه تشدید رنج و تهدید مستقیم حق حیات است.
قانون اساسی؛ متنی که نادیده گرفته میشود
طبق اصول قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران،
کرامت انسانی و حق برخورداری از درمان و سلامت از حقوق بنیادین شهروندان محسوب میشود.
اصل ۲۹ بر حق همگانی برخورداری از خدمات درمانی تأکید دارد
و اصل ۳۹ هرگونه هتک حرمت و آزار افراد در بازداشت را منع میکند.
ادامه حبس زندانیان سالخورده و بیمار،
در تضاد آشکار با همین اصول ادعایی قرار دارد.
استانداردهای حقوق بشری و مسئولیت حاکمیت
بر اساس اعلامیه جهانی حقوق بشر و قواعد حداقل استاندارد سازمان ملل برای رفتار با زندانیان،
دولتها موظفاند شرایطی انسانی برای زندانیان فراهم کنند
و در موارد بیماریهای جدی، از مجازاتهای جایگزین مانند
مرخصی درمانی یا آزادی مشروط استفاده کنند.
نادیدهگرفتن این تعهدات، نهتنها نقض حقوق فردی،
بلکه نشانهای از بحران ساختاری در نظام عدالت کیفری است.
سالخوردگی، مجازات مضاعف
زندان برای سالمندان تنها سلب آزادی نیست؛
بلکه فرسایش تدریجی جسم، روان و شأن انسانی است.
وقتی حبس با بیماری، ناتوانی و تنهایی گره میخورد،
مجازات به شکلی خاموش و بیصدا به شکنجه تبدیل میشود.
پرونده پروین میراسان نمونهای روشن از این حقیقت تلخ است.
جمعبندی
اصرار بر ادامه حبس زندانیان سیاسی سالخورده و بیمار،
نه نشانه اقتدار قانون، بلکه گواه فروپاشی اخلاق در نظام کیفری است.
آزادی مشروط یا مرخصی درمانی برای پروین میراسان،
نه امتیاز، بلکه حداقلِ احترام به حق حیات و کرامت انسانی است؛
حقی که هیچ حکمی نباید آن را معلق کند.
#زندانی_سیاسی #حقوق_بشر #زندان_اوین #حق_درمان #سالخوردگان_در_حبس
#مهساامینی #MahsaAmini #vvmiran @baschariyat
