وقتی نان و جان هدف قرار می‌گیرند؛ حمله به کارگران، حمله به انسان

در جهانی که ادعای «جنگ‌های هوشمند» و «هدف‌گیری دقیق نظامی» دارد، حمله به کارخانه‌های فولاد، مراکز تولید دارو و زیرساخت‌های حیاتی، پرده از حقیقتی عریان برمی‌دارد: معیشت مردم، نخستین قربانی جنگ‌های قدرت است. آن‌جا که کارگر نان‌آورش را از دست می‌دهد و بیمار، داروی حیات‌بخش خود را.

زیرساخت، فقط بتن و فولاد نیست

حمله به فولاد خوزستان و فولاد اصفهان، صرفاً تخریب یک واحد صنعتی نیست؛ این حمله، ضربه‌ای مستقیم به زندگی هزاران کارگر، خانواده‌هایشان و امنیت اجتماعی است. وقتی کارخانه خاموش می‌شود، فقط کوره سرد نمی‌شود، سفره‌ها سرد می‌شوند.

دروغ بزرگ «ما با مردم کاری نداریم»

سال‌هاست که قدرت‌های مهاجم تکرار می‌کنند: «هدف ما مردم نیستند». اما واقعیت میدانی چیز دیگری می‌گوید. هدف‌گرفتن مراکز تولید دارو، انستیتوهای درمانی و صنایع مادر، یعنی نشانه‌رفتن مستقیم جان بیماران، کارگران و کودکان. این نه خطای جنگی، که انتخاب آگاهانه است.

کارگر؛ قربانی خاموش جنگ‌ها

کارگران نه سلاح دارند، نه پناهگاه. آن‌ها میان شیفت کاری و آژیر خطر، تنها یک انتخاب دارند: یا بمانند و جان بدهند، یا بروند و نانشان قطع شود. وقتی کارگران در واحدهای صنعتی به خاک و خون کشیده می‌شوند، سکوت جهان، همدستی با جنایت است.

حقوق بین‌الملل؛ متنی روی کاغذ یا تعهدی انسانی؟

بر اساس کنوانسیون‌های بین‌المللی، حمله به زیرساخت‌های غیرنظامی و مراکز حیاتی مردم ممنوع است. اما پرسش تلخ اینجاست: وقتی ناقضان این قوانین خود را فراتر از پاسخ‌گویی می‌دانند، حقوق بشر به چه پناهگاهی باید پناه ببرد؟

مسئولیت دولت‌ها و نهادهای جهانی

امروز، بیش از هر زمان، نیاز به اقدام فوری وجود دارد: نامه، بیانیه، شکایت رسمی و فراخوان به نهادهای بین‌المللی کار و حقوق بشر. شهادت کارگران، تخریب مراکز درمانی و نابودی معیشت مردم باید در حافظه جهانی ثبت شود، نه اینکه زیر آوار خبرهای زودگذر دفن گردد.

جمع‌بندی

حمله به کارخانه و داروخانه، حمله به سیاست نیست؛ حمله به انسان است. و هر انسانی که در برابر این جنایت سکوت کند، روزی باید پاسخ دهد که چرا، وقتی نان و جان مردم هدف قرار گرفت، او تماشاگر ماند.

#نه_به_جنگ #حقوق_کارگران #حمایت_از_غیرنظامیان #حقوق_بشر

#مهساامینی #MahsaAmini #vvmiran @baschariyat