قضایی که میترساند، عدالت نمیآورد
وقتی عالیترین مقام قضایی، بهجای دفاع از قانون، قضات و دادستانها را به اخراج و پاکسازی تهدید میکند، باید پرسید: چه چیزی در حال حفاظت است؟ پاسخ روشن است؛ نه قانون، نه عدالت، بلکه «نظام ترس». در چنین ساختاری، اعدام نه برای جرم، که برای اطاعت اجرا میشود.
این منطق که «کم یا زیاد بودن جرم مهم نیست، حفظ نظام مهم است»، اعترافی آشکار به نقض بنیادین حقوق بشر است. در این نگاه، انسان ارزش ذاتی ندارد و جان او به ابزار مدیریت خیابان و مهار جامعه تقلیل مییابد. این همان جایی است که #stopExecutionsInIran معنایی فوری و حیاتی پیدا میکند.
نقض صریح قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران
بر اساس اصل ۳۲ و ۳۶ قانون اساسی، هیچکس را نمیتوان بدون محاکمهٔ عادلانه و مستقل مجازات کرد. تهدید قضات به تبعیت، عملاً استقلال دادگاه را از میان میبرد و هر حکم صادره را از اعتبار حقوقی تهی میسازد. اعدامی که در چنین شرایطی صادر شود، نه حکم قضایی، که قتل حکومتی است.
تعارض آشکار با اعلامیه جهانی حقوق بشر
ماده ۳ اعلامیه جهانی حقوق بشر، حق زندگی را بهعنوان بنیادیترین حق انسان به رسمیت میشناسد. تهدید سیستماتیک قضات برای تسریع اعدامها، نقض مستقیم این اصل و نمونهای از جنایت ساختاری علیه انسان است. جامعهای که با اعدام اداره شود، دیر یا زود با فروپاشی اخلاقی مواجه خواهد شد.
اعدام؛ نشانه ضعف، نه اقتدار
حکومتی که بقای خود را در طناب دار میبیند، از مشروعیت تهی شده است. افزایش اعدامها، فریاد ترس است، نه نمایش قدرت. هر حکم اعدام، سندی دیگر برای تاریخ است؛ سندی علیه آنان که عدالت را به ابزار سرکوب بدل کردند.
امروز، ایستادن مقابل اعدام، تنها دفاع از جان محکومان نیست؛ دفاع از معنای انسان، قانون و آینده است. #نه_به_اعدام یک شعار نیست، یک ضرورت اخلاقی است.
#نه_به_اعدام #stopExecutionsInIran #حقوق_بشر #اعدام #vvmiran #MahsaAmini @baschariyat
