آخرین پیامها؛ جایی که سیاست به بدن و جان میرسد
«آخرین پیام» و «آخرین استوری» در دیماه ۱۴۰۴، صرفاً یادداشتهای شخصی نبودند؛ آنها به صحنهای بدل شدند که در آن، عشق به خانواده، تعهد به آینده و اعلان یک انتخاب سیاسی، در چند خط کوتاه فشرده شد. این پیامها نشان میدهند که برای بسیاری از جانباختگان، اعتراض از نفرت زاده نشد؛ از عشق به زندگی و آیندهای آمد که آن را حق خود و آیندگان میدانستند.
از همین روست که عبارتهایی مانند «برای آیندگان» بهطور تکرارشونده در این پیامها ظاهر میشود؛ جملههایی که مرگ را از سکوت تحمیلی جدا میکنند و آن را به کنشی معنادار بدل میسازند.
