بر اساس جداول لایحه بودجه ۱۴۰۵، دولت رقم تازهای را برای یارانه نقدی در نظر گرفته است؛ رقمی که شاید در ظاهر «حمایت اجتماعی» نامیده شود، اما در واقع پرسشهای عمیقتری را درباره عدالت، کرامت شهروندان و حق برخورداری از زندگی شایسته مطرح میکند. آیا یارانهها توانستهاند فقر را کاهش دهند؟ یا تنها به ابزاری نمادین برای کنترل اجتماعی تبدیل شدهاند؟
یلدا همیشه برای ما معنای گرما، دورهمی، شیرینی انار و لبخند خانوادهها بود؛ اما امروز، این شب بلند بیشتر شبیه آیینهای است که فقر، تورم و بیعدالتی اقتصادی ایران را به ما نشان میدهد. وقتی قیمتها هر روز بالا میرود، حقوقها بیحرمت میشود و سفرهها کوچکتر از همیشهاند، یلدا دیگر فقط یک جشن سنتی نیست؛ نشانهای از یک رنج جمعی است. رنجی که ریشه در سیاستهای غلط اقتصادی، فساد، نبود شفافیت و بیتوجهی به کرامت انسان دارد. یلدا امسال، قصه روشن بودن شمعها نیست؛ قصه خاموش شدن لبخندهاست.
آستان قدس رضوی، نهاد ادارهکننده حرم امام هشتم شیعیان، اخیراً امکان دریافت کمکهای مردمی از طریق ارزهای دیجیتال را فراهم کرده است. این اقدام، علاوه بر سهولت در دریافت کمکها، سوالاتی درباره شفافیت مالی، حاکمیت نهادهای مذهبی و نحوه مدیریت منابع عمومی در ایران مطرح میکند. آیا این حرکت، تنها یک روش مدرن جمعآوری کمک است یا نشاندهنده تغییرات عمیق در نحوه مدیریت نهادهای مذهبی و منابع عمومی؟
امروز میخوایم درباره چیزی صحبت کنیم که همه زندگی ما باهاش گره خورده: حقوق کارگر و کنوانسیونهای بینالمللی کار. از اعلامیه جهانی حقوق بشر شروع میکنیم، بعد تاریخچه کنوانسیونها، قانون اساسی ایران، نقضها و پیامدها را بررسی میکنیم تا بفهمیم چرا رعایت این حقوق برای زندگی واقعی مردم حیاتی است.
دولت قصد دارد ماده ۴۱ قانون کار را حذف کند، مادهای که تضمین میکند حداقل دستمزد کارگران بتواند هزینههای زندگی آنها و خانوادههایشان را پوشش دهد. این اقدام نه تنها تهدیدی برای معیشت کارگران است، بلکه **نقض حقوق بشر و تعهدات ایران به کنوانسیونهای سازمان بینالمللی کار (ILO)** محسوب میشود.
