نه به اعدام

گزارشی از اعدام ۲ زندانی در ساری و اهواز/ تایید حکم اعدام دو تن در دیوان عالی کشور خبرگزاری هرانا – سحرگاه روز یکشنبه، حکم دو زندانی که پیشتر در پرونده‌های مجزا بابت اتهام قتل به اعدام محکوم شده بودند، در زندان‌های ساری و سپیدار اهواز اجرا شد. همچنین حکم دو زندانی که از بابت اتهامات محاربه و افساد فی‌الارض از طریق سرقت مسلحانه به اعدام محکوم شده بودند، در دیوان عالی کشور تایید شد. از سوی دیگر، یک زندانی محکوم به اعدام نیز در شهریار با اعلام رضایت اولیای دم از مجازات مرگ رهایی یافت. به گزارش خبرگزاری هرانا به نقل اعتمادآنلاین، حکم اعدام دو متهم که برادر هستند، تایید شد. بر اساس این گزارش‌، این پرونده به آبان‌ماه ۱۳۹۷ بازمی‌گردد؛ زمانی که یک متهم در جریان انتقال به بیمارستان امام خمینی تهران، با کمک افرادی از محل خارج شد. پس از این رویداد، نیروهای پلیس تعدادی از افراد مرتبط با پرونده را بازداشت کردند. مقامات انتظامی و قضایی اعلام کرده‌اند که متهمان در پرونده‌هایی مرتبط با سرقت‌های مسلحانه در تهران و چند استان دیگر تحت تعقیب بوده‌اند. همچنین گزارش شده است که یکی از سه برادر اصلی این پرونده در سال‌های بعد، در جریان درگیری با نیروهای پلیس جان خود را از دست داده است. در نهایت، شعبه ۱۵ دادگاه انقلاب تهران دو برادر دیگر را با اتهاماتی از جمله «محاربه» و «افساد فی‌الارض» به اعدام محکوم کرد. این حکم پس از بررسی در شعبه ۲۰ دیوان عالی کشور تایید شده و پرونده برای اجرای حکم به مراجع مربوطه ارجاع شده است. دو زندانی در زندان های ساری و اهواز اعدام شدند از سازمان حقوق بشر ایران، سحرگاه روز یکشنبه ۲۴ خرداد ۱۴۰۵، یک زندانی در زندان ساری اعدام شد. هویت این زندانی “حسن فاطمی، ۲۴ ساله و اهل ساری” گزارش شده است. بر اساس این گزارش، آقای فاطمی حدود چهار سال پیش به اتهام قتل نامادری خود بازداشت و سپس توسط مرجع قضایی به اعدام محکوم شده بود. در گزارشی دیگر از سازمان حقوق بشر ایران آمده است که در همان تاریخ، یک زندانی در زندان سپیدار اهواز اعدام شد. هویت این زندانی “سید عدنان موسوی، فرزند سیدشریف و اهل شهرستان رامشیر” گزارش شده است. بر اساس این گزارش، آقای موسوی حدود سه سال پیش به اتهام قتل بازداشت و از سوی مرجع قضایی به اعدام محکوم شده بود. تا لحظه تنظیم این گزارش، اجرای احکام اعدام این زندانیان توسط مسئولین زندان‌ها و نهادهای متولی اعلام نشده است.

نه به اعدام

اعتراضات دی‌ماه ۱۴۰۴؛ جواد زمانی و ابوالفضل ساعدی اعدام شدند خبرگزاری هرانا – رئیس کل دادگستری استان سمنان از اجرای حکم اعدام جواد زمانی و ابوالفضل ساعدی، از بازداشت‌شدگان اعتراضات دی‌ماه ۱۴۰۴ در شهرستان شاهرود، خبر داد. همزمان، مرکز رسانه قوه قضاییه ویدیویی از اعترافات اجباری این دو معترض را منتشر کرده است. دستگاه قضایی این افراد را از بابت اتهاماتی از جمله «محاربه» و «افساد فی‌الارض» به اعدام محکوم کرده بود. سرانجام، احکام صادره صبح امروز به اجرا درآمد. به گزارش خبرگزاری هرانا به نقل از میزان، رئیس کل دادگستری استان سمنان، اعلام کرد که حکم اعدام جواد زمانی و ابوالفضل ساعدی سحرگاه امروز اجرا شده است. به گفته محمدصادق اکبری، این دو نفر در پرونده‌ای مرتبط با اعتراضات دی‌ماه ۱۴۰۴ در شهرستان شاهرود تحت تعقیب قرار گرفته بودند. دستگاه قضایی جمهوری اسلامی آنان را به اتهاماتی از جمله «محاربه از طریق کشیدن سلاح»، «افساد فی‌الارض»، «اجتماع و تبانی علیه امنیت کشور»، «اخلال در نظم و امنیت عمومی» و «تخریب و آتش‌زدن اموال عمومی و خصوصی» مجرم شناخته بود. رئیس کل دادگستری استان سمنان مدعی شد که این افراد در جریان اعتراضات، در اقدامات خشونت‌آمیز و تخریب اموال عمومی مشارکت داشته‌اند. وی همچنین اعلام کرد که شعبه اول دادگاه انقلاب شاهرود برای این دو متهم حکم اعدام و ضبط اموال صادر کرده بود. بر اساس این گزارش، حکم صادره پس از فرجام‌خواهی در یکی از شعب دیوان عالی کشور مورد تایید قرار گرفت و سرانجام سحرگاه امروز سه‌شنبه ۲۶ خردادماه ۱۴۰۵، به اجرا درآمد. همزمان، مرکز رسانه قوه قضاییه ویدیویی از اعترافات اجباری این دو معترض را منتشر کرده است. در این ویدیو که پیش از اعدام این افراد تحت شرایطی نامشخص به ضبط رسیده است، این دو معترض جوان بابت اقدامات خود اظهار پشیمانی کرده‌اند. مقام‌های قضایی جزئیاتی درباره زمان دقیق بازداشت، روند دادرسی، دسترسی متهمان به وکیل انتخابی و دفاعیات آنان را منتشر نکرده‌اند. همچنین اطلاعات بیشتری در خصوص نحوه رسیدگی به پرونده و مستندات اتهامات مطرح‌شده در دسترس نیست. تجمعات و اعتصابات کسبه و بازاریان از روز یکشنبه ۷ دی‌ماه در تهران آغاز شد و به‌سرعت به سایر اقشار از جمله دانشجویان و شهروندان گسترش یافت و به یکی از گسترده‌ترین اعتراضات سال‌های اخیر تبدیل شد. در پی سرکوب این اعتراضات، هزاران نفر کشته یا مجروح و ده‌ها هزار نفر بازداشت یا احضار شدند. برای اطلاعات بیشتر می‌توان به گزارش جامع هرانا با عنوان «زمستان سرخ» مراجعه کرد. لازم به ذکر است، گزارش جدید «ابتکار دادگستر» نشان می‌دهد که اعدام‌های سیاسی و امنیتی در ایران پس از اعتراضات سراسری دی‌ماه ۱۴۰۴ وارد مرحله‌ای بی‌سابقه شده است. بر اساس یافته‌های این گزارش، تنها در فاصله ۲۸ اسفند ۱۴۰۴ تا ۱۳ خرداد ۱۴۰۵ دست‌کم ۴۰ نفر پس از دادرسی‌هایی که فاقد معیارهای دادرسی عادلانه توصیف شده‌اند اعدام شده‌اند؛ روندی که به گفته تهیه‌کنندگان گزارش با نقش‌آفرینی مستقیم شماری از قضات و نهادهای امنیتی و قضایی کشور همراه بوده است.

#آزادی #حقوق_بشر #اعلامیه_جهانی_حقوق_بشر #قانون_اساسی #میثاق_حقوق_مدنی_و_سیاسی #مهساامینی #MahsaAmini #vvmiran @baschariyat

نشست انجمن آزادی در اسلو

نشست انجمن آزادی در اسلو؛ بازخوانی آزادی در عصر سرکوب

آزادی، واژه‌ای است که هر بار در تبعید، معنایی عریان‌تر پیدا می‌کند. نشست انجمن آزادی در اسلو نه فقط گردهم‌آیی چند کنشگر، بلکه تلاشی آگاهانه برای بازاندیشی مفهومی بود که در جغرافیای ایران، سال‌هاست میان قانون و واقعیت گم شده است. این نشست، آزادی را نه به‌مثابه شعار، بلکه به‌عنوان حقی بنیادین و سلب‌شده به پرسش کشید.

آزادی؛ حق بنیادین یا وعده‌ای معلق؟

آنچه در نشست انجمن آزادی برجسته شد، فاصله عمیق میان «متن قانون» و «زیست اجتماعی» بود. آزادی، اگرچه در اسناد رسمی به رسمیت شناخته شده، اما در عمل با سازوکارهای امنیتی، سانسور ساختاری و سرکوب سیستماتیک، به امری پرهزینه تبدیل شده است.

اعلامیه جهانی حقوق بشر؛ معیار سنجش آزادی

مطابق ماده ۱۹ اعلامیه جهانی حقوق بشر، هر انسان حق آزادی عقیده و بیان دارد؛ حقی که شامل آزادی جست‌وجو، دریافت و انتشار اطلاعات بدون ملاحظات مرزی است. این اصل، سنگ‌بنای جامعه آزاد محسوب می‌شود و هرگونه محدودسازی آن، نقض مستقیم کرامت انسانی است.

قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران؛ تعهدی که اجرا نشد

اصل ۲۳ قانون اساسی تصریح می‌کند که تفتیش عقاید ممنوع است و هیچ‌کس را نمی‌توان به صرف داشتن عقیده‌ای خاص مورد تعرض قرار داد. همچنین اصل ۲۴ آزادی مطبوعات و بیان را به رسمیت می‌شناسد. با این حال، تجربه زیسته شهروندان نشان می‌دهد که این اصول بیش از آنکه ضمانت اجرایی داشته باشند، به متونی تزئینی بدل شده‌اند.

کنوانسیون‌های مرتبط؛ تعهدات فراموش‌شده

میثاق بین‌المللی حقوق مدنی و سیاسی، که ایران نیز به آن پیوسته است، دولت‌ها را موظف می‌کند آزادی بیان، تجمعات مسالمت‌آمیز و مشارکت مدنی را تضمین کنند. نقض مستمر این تعهدات، مسئولیت بین‌المللی ایجاد می‌کند و سکوت در برابر آن، همدستی با نقض حقوق بشر است.

جمع‌بندی

نشست انجمن آزادی در اسلو یادآور این حقیقت بود که آزادی، امری اعطایی نیست؛ حقی است ذاتی که هرگاه انکار شود، مقاومت اخلاقی و حقوقی را ناگزیر می‌سازد. بازگشت به متن اعلامیه‌ها و قوانین، نه برای تزئین سخن، بلکه برای مطالبه اجراست.

#آزادی #حقوق_بشر #اعلامیه_جهانی_حقوق_بشر #قانون_اساسی #میثاق_حقوق_مدنی_و_سیاسی #مهساامینی #MahsaAmini #vvmiran @baschariyat

سوگ نامه ای برای جاوید نامان امید ، امیر ،آرمین تیموری راد

سوگ‌نامه

دی‌ماه ۱۴۰۴، ماه خیابان‌هایی بود که به اعتراض برخاستند و پاسخ‌شان نه شنیدن، که سرکوب بود.

در شب‌های ۱۸ و ۱۹ دی‌ماه ۱۴۰۴، شهر پر شد از گشت‌ها، از ایست‌ و بازرسی‌ها، از نگاه‌هایی که امنیت را در حذف انسان جست‌وجو می‌کردند. اعتراضات دی‌ماه ۱۴۰۴ در ایران به میدان تعقیب بدل شد، به شب‌هایی که ترس در کوچه‌ها پرسه می‌زد.

آرمین تیموری راد، امید تیموری راد، امیر تیموری راد؛ نام‌هایتان در همین روزها از خیابان جدا شد، در هیاهوی گشت‌ها و در سکوتی که پس از آن تحمیل شد.

شما عددِ یک گزارش نشدید، با آن‌که خواستند چنین‌تان کنند. شما انسان بودید؛ با صدا، با خاطره، با آینده‌ای که در دی‌ماه ۱۴۰۴ به ناحق از شما گرفته شد.

این سوگ‌نامه فقط برای اندوه نیست؛ برای یادآوری است. برای آن‌که بماند در شب‌های ۱۸ و ۱۹ دی‌ماه، در میان گشت‌ها و سرکوب، نام‌هایی خاموش شدند که نباید.

آرمین تیموری راد
امید تیموری راد
امیر تیموری راد

جاودانگی گاهی همین است؛ نامی که از دلِ سرکوب عبور می‌کند و خاموش نمی‌شود.

---

#اعتراضات_دی_۱۴۰۴ #دی_ماه_۱۴۰۴ #شب_های_۱۸_و_۱۹_دی #سرکوب #آرمین_تیموری_راد #امید_تیموری_راد #امیر_تیموری_راد #مهساامینی #MahsaAmini #vvmiran @baschariyat

سوگ نامه ای برای جاوید نام سحر بیات

سحر بیات، نامت سنگینی می‌کند بر زبان شهر، بر کوچه‌ها و دل‌های مانده در زمستان دی‌ماه ۱۴۰۴ در ایران. تو که نه به خیابان آمدی برای شور، بلکه برای عدالت و فردایی بهتر، در هجدهم دی ۱۴۰۴ در جریان اعتراضات کشته شدی. پیکرت را نه در آرامگاه، نه در آغوش خانواده، بلکه پشت بیمارستان الغدیر تهران یافتند— در سکوتی سنگین که هیچ‌گاه هیچ‌چیز را پنهان نمی‌کند به‌اندازهٔ نبودن تو میان زنده‌ها. سحر، تو که با زندگی زیستی، حالا حتی در مرگت نیز بی‌صدا نبود. بدنت، پیامی خاموش و در عین حال فریادآمیز، به ما سپرده شد؛ تا نپذیریم فراموشی را، تا بدانیم که هر نام، هر چهره، هر انسان، تا زمانی که یادش در دل‌های ما جاری است— زنده است. روزهایی که گذشت، خیابان‌ها شاهد گام‌های خسته و مشت‌های خالی و نگاه‌های معترض بودند. دی‌ماه ۱۴۰۴؛ ماهِ جان‌هایی که رفتند تا ما یاد بگیریم، تا ما بفهمیم چه ارزشی دارد حق و انتخاب و زندگی. سحر، تو یکی از آن‌ها بودی— نه فقط یک خبر در صفحهٔ تلخ روزها، که نشانی از حضورِ حقیقیِ انسان. بدنت را پشت آن بیمارستان یافتند، اما یادِ تو را هیچ دیواری نمی‌تواند از ما بگیرد؛ نه دی‌ماه، نه زمستان، نه سکوتِ تلخِ بی‌صداها. تو همچنان در هر نگاهِ پراندوهِ شهر، در هر صدای خاموشِ عدالت‌خواه، در بی‌پایانِ نام‌های ناتمام زنده‌ای. سحر، جاویدنام تو، در آسمان دی‌ماه و در قلبِ جمعِ ما تا همیشه خواهد درخشید.