عباس عراقچی در پاسخ به پرسش رسانه ایندیا تودی درباره برنامه جمهوری اسلامی برای
جانشینی علی خامنهای، با اطمینان از سازوکار رسمی سخن گفت؛ سازوکاری که به گفته او،
در هر زمان لازم، از طریق مجلس خبرگان فعال میشود و رهبر جدید را انتخاب میکند.
تأکید او بر «عدم وابستگی نظام به افراد» و «تداوم بدون خلل»، بیش از آنکه پاسخی
حقوقی باشد، تلاشی برای تثبیت یک روایت سیاسی است: روایتی که میکوشد
انتقال قدرت را امری بیهزینه، بیچالش و مستقل از جامعه معرفی کند.
عراقچی با مقایسه موضوع جانشینی رهبر با جایگزینی سریع فرماندهان ارشد در میانه جنگ،
تلاش میکند مفهوم «ثبات» را به رخ بکشد؛ ثباتی که در این روایت، نه از رضایت
اجتماعی بلکه از انسجام ساختار قدرت ناشی میشود.
اما پرسش بنیادین اینجاست: آیا نظامی که مدعی حمایت مردمی است، نیازی به
چنین تأکیدهای مکرر بر بقا و تداوم دارد؟ یا این سخنان، بیش از آنکه نشانه قدرت باشد،
نشانه نگرانی از آیندهای نامطمئن است؟
تاریخ سیاسی نشان داده است که سازوکارهای رسمی، بدون پشتوانه واقعی اعتماد عمومی،
تنها پوستهای حقوقی هستند. جانشینی ممکن است «انجام شود»،
اما مشروعیت، چیزی نیست که صرفاً با رأی یک نهاد درونحاکمیتی تولید شود.
هشتگها:
#جمهوری_اسلامی #علی_خامنهای #مجلس_خبرگان #جانشینی_رهبری #سازوکار_قدرت #ثبات_سیاسی #ادعای_حمایت_مردمی
