«پول از کجا بیاوریم؟»؛ پرسشی که مردم مدت‌هاست جوابش را می‌دانند

رئیس‌جمهور ایران گفته است: «یکی به من بگه از کجا پول بیارم؟» این جمله شاید به ظاهر یک اعتراف اقتصادی باشد، اما در عمق خود یک واقعیت تلخ را آشکار می‌کند: سال‌هاست مردم ایران همین سؤال را از دولت‌ها می‌پرسند، در حالی که پاسخ در برابر چشم همه است؛ وقتی منابع کشور به جای رفاه عمومی، اشتغال، آموزش، سلامت و کرامت انسانی، به نهادهایی اختصاص می‌یابد که نه شفافیت مالی دارند و نه پاسخگویی، طبیعی است که دولت برای مردم «پاسخ مالی» نداشته باشد. یکی از بزرگ‌ترین این هزینه‌ها، بودجه و امتیازهای کلان اختصاص‌ یافته به حوزه‌های علمیه و نهادهای وابسته است.

وقتی حوزه‌های علمیه اولویت بودجه می‌شوند و مردم آخر صف می‌مانند

واقعیت این است که حوزه‌های علمیه در ایران تنها یک مرکز آموزشی دینی نیستند؛ به ساختاری عظیم، گسترده و پرهزینه تبدیل شده‌اند که نه با استانداردهای آموزشی قابل سنجش‌اند و نه با معیارهای شفافیت حکمرانی. سالانه بودجه‌های سنگین، املاک، امکانات رفاهی و امتیازات مالی به این نهادها اختصاص داده می‌شود، در حالی که بسیاری از مردم ایران برای تأمین حداقل‌های زندگی، درمان، اجاره مسکن و آموزش فرزندان خود درمانده‌اند.

مسئولیت دولت: اولویت مردم یا ساختارهای ایدئولوژیک؟

اگر سؤال این است که «پول از کجا بیاوریم؟» پاسخ روشن است: از توقف هزینه‌های غیرضروری، از قطع رانت‌ها، از پایان دادن به بودجه‌های بی‌پاسخگو، از مدیریت منابعی که باید برای مردم خرج شود نه برای ساختارهایی که نقشی در بهبود زندگی شهروندان ندارند. اقتصاد فقط عدد نیست؛ مستقیماً با «کرامت انسان» گره خورده است.

حقوق بشر و اقتصاد؛ حق مردم برای زندگی شرافتمندانه

مردم حق دارند زندگی کنند، نه فقط زنده بمانند. حق دارند عدالت اقتصادی را لمس کنند، نه فقط وعده‌اش را بشنوند. هر تصمیم اقتصادی که نتیجه‌اش تضعیف سفره مردم و تقویت نهادهای قدرت باشد، نقض مستقیم حق کرامت انسانی و حق یک زندگی شایسته است. اگر قرار است اقتصاد درمان شود، درمان از شفافیت و اولویت دادن به مردم آغاز می‌شود.

#بودجه_عمومی #حوزه_علمیه #اقتصاد_ایران #عدالت_اقتصادی #حقوق_مردم #کرامت_انسانی #ایران #زندگی_مردم #مهساامینی #MahsaAmini #vvmiran @baschariyat